Аптымізацыя бізнэс працэсаў кіроўчы аналіз

Ўлік выдаткаў і калькуляцыі сабекошту ў дзяржаве развітога сацыялізму (1953-1984) сталі шырмай, якая павінна біла схаваць метады адміністрацыйна-каманднай эканомікі, надаць ім бачнасць эканамічнай абгрунтаванасці і аб'ектыўнасці. Для кожнага структурнага падраздзялення прадпрыемства, надзеленай правамi юрыдычнай асобы, адкрываўся асобны баланс. Бухгалтэрыя абавязана была разлічыць па гэтым падраздзяленню фінансавы вынік. Пры гэтым амаль усе падраздзяленні павінны былі быць прыбытковымі. Рашэнне гэтай праблемы ўскладаліся на галоўнага бухгалтара. Эканамічную эфектыўнасць некаторых відаў прадукцыі кантраляваў абласны камітэт партыі, і калі інструктар абкама заўважаў, што па адным з прадуктаў фактычная сабекошт аказалася вышэй адпускной цаны, ён выклікаў дырэктара прадпрыемства і звяртаў яго ўвагу на недапушчальнасць стварылася сітуацыі. Дырэктар звычайна абяцаў навесці парадак, выклікаў галоўнага бухгалтара і паказваў яму на недагляды ў ўліку. Апошні частка ўскосных выдаткаў «дыскусійнага» вырабы адносіў на высокарэнтабельных прадукцыю. У выніку сабекошт зніжалася і ўсе былі задаволеныя.

У наш час пытанне кошту, яе калькулирования яшчэ больш актуальны, чым у часы «застою». Калі раней нерэнтабельна прадукцыю можна было прадаць за недахопам прапановы, то ва ўмовах рынку правільна разлічаная кошт шмат у чым прадвызначае залог поспеху арганізацыі. Так, несумненна, зараз мы ўжо не можам проста дадаць 20% ці 25% гандлёвай нацэнкі да сабекошту, не задумваючыся над тым: ці будзе тавар прададзены? Але без правільных ацэнак самавольства-ственных і камерцыйных выдаткаў, якія адносяцца да таго ці іншага тавару, немагчыма адэкватна ацаніць дасягнутыя фінансавыя вынікі.